Διαβάσαμε, μας άρεσε

Η σκηνή είναι εντελώς υποθετική και έρχεται από το αβέβαιο μέλλον. Κονταροφόροι Χρυσαυγίτες με ελληνικές σημαίες πραγματοποιούν πορεία στο κέντρο και με απειλητικές διαθέσεις προσεγγίζουν τη Βουλή διαμαρτυρόμενοι για μια προβοκάτσια που στη φαντασία τους διέπραξε σε βάρος τους το «σύστημα». Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ -είπαμε, το παράδειγμα έρχεται από το άδηλο μέλλον- ύστερα από επίπονη συνεδρίαση του υπουργικού της συμβουλίου αποφασίζει να αντιπαρατάξει αστυνομικές δυνάμεις. Αλλά, φευ! Δεν θα είναι τα ΜΑΤ, αλλά τα ΑΜΠΡΟΠΡΟΠΟ.

H χθεσινή καταψήφιση της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία από το Βρετανικό Κοινοβούλιο, με 285 έναντι 272 ψήφων, είναι μια μεγάλη στιγμή για την ιστορία του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας, και προέρχεται ακριβώς από το παλαιότερο εν λειτουργία νομοθετικό σώμα στον κόσμο. Η σημασία της απόφασης είναι πολλαπλή. Καταρχάς υπενθυμίζει στις δημοκρατικές πολιτείες την απαραβίαστη ουσία της λαϊκής κυριαρχίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων· ταυτοχρόνως υπενθυμίζει την υποχρέωση και την ικανότητα των αιρετών αντιπροσώπων να εκφράζουν τη λαϊκή βούληση.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Ενα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι η αναζήτηση. Επειτα από πολλά χρόνια, θα λέγαμε, «ιδεολογικής μακαριότητας» οι πολίτες αναζητούν σε μεγαλύτερο βάθος τα αίτια της τωρινής τους κατάστασης. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εύκολοι αφορισμοί, «δεν υπάρχει κράτος...», «για όλα φταίνε οι πολιτικοί...», «εμπρός της γης οι κολασμένοι...» κ.ά. δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που ζούμε. Οτι η πραγματικότητα μπορεί να περιλαμβάνει τα παραπάνω, αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση. Αντιθέτως, η πολιτική είναι πιο σύνθετη από όσα φωνασκούν οι παντός χρώματος λαϊκιστές.

Την ώρα που οι απίθανοι πολιτικοί μας ασχολούνται με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, η βιομηχανική παραγωγή της χώρας μας, όση έχει απομείνει, καταρρέει με γοργούς ρυθμούς και δυστυχώς η μελέτη της ICAP επιβεβαιώνει τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Στο τέλος της οικτρής διαδρομής που ακολουθούμε, δεν θα υπάρχει αντικείμενο για συζήτηση και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού θα έχουν καταστραφεί. Η μεσαία τάξη, που είναι το στήριγμα όλων των χωρών, συνθλίβεται κάτω από το βάρος της εξοντωτικής φοροεπιδρομής, της ανυπαρξίας προοπτικών ανάπτυξης και της καλπάζουσας ανεργίας.

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα. Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό το διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο.

Ήταν από παλιά γνωστό ότι κάποιοι κύκλοι της κυβέρνησης ήθελαν να αποπέμψουν τον διοικητή του ΟΑΕΔ Ηλία Κικίλια, είτε γιατί δεν έκανε τα ρουσφέτια των βουλευτών (όπως ήθελαν οι διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου), είτε διότι δεν μπορούσε να βρει κοινό έδαφος με τον διάττοντα (όπως θα αποδειχθεί) αστέρα της πολιτικής κ. Ιωάννη Βρούτση, είτε επειδή η κυβέρνηση θέλει να διαχειριστεί το πρόγραμμα ενίσχυσης των ανέργων με τα γνωστά πελατειακά κριτήρια.

Το γεγονός: Μια επιχείρηση παραγωγής φράουλας στη Μανωλάδα, απασχολεί αλλοδαπούς εργάτες. Τους έχει αφήσει απλήρωτους, εκείνοι διαμαρτύρονται και οι επιστάτες παίρνουν τα όπλα και τους στέλνουν στο νοσοκομείο.

Τα σχόλια: 
1. Οι παραγωγοί φράουλας είναι κτήνη. 
2. Οι κάτοικοι της Μανωλάδας είναι γουρούνια.
3. Όλοι οι Πελοποννήσιοι είναι καθάρματα.
4. Οι Έλληνες μεγαλοτσιφλικάδες πίνουν το αίμα των εργατών.
5. Οι Έλληνες γενικά είναι τα σκουλήκια της Ευρώπης. Ο χειρότερος λαός που εμφανίστηκε ποτέ!

Η λύση λοιπόν είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Αντί να τρέχουμε στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη και στη Μόσχα για να πείσουμε τη Μέρκελ, τη Λαγκάρντ και τον Πούτιν για το δίκιο μας, μπορούμε να πάμε Ρώμη, Παρίσι, Μαδρίτη και Λισαβόνα. Άλλωστε, είναι οι προορισμοί που προτείνουν αυτή την περίοδο και όλοι οι ταξιδιωτικοί πράκτορες. Ο καιρός ανοίγει και ο Νότος είναι χάρμα. Βόλτες στη Ρώμη, ψώνια στο Παρίσι, Επιτάφιος στη Μαδρίτη, Ανάσταση στη Λισαβόνα.

Αυτή η χώρα έχει λαμπρό μέλλον. Γι' αυτό δεν μας διαβεβαιώνουν με κάθε ευκαιρία οι πολιτικοί ταγοί μας; Αυτό δεν είναι το mantra της εποχής; Αυτό δεν είναι η συνήθης επωδός κάθε δημόσιας ομιλίας για την κρίση, σε σημείο ώστε να αισθάνεσαι ότι, κατά κάποιο τρόπο, είναι εθνική υποχρέωση να το λες και εσύ; (Μήπως και το πιστέψεις ή, ακόμη καλύτερα, μήπως και συμβεί στ' αλήθεια...).

Pages