Η Πλασματική Ανάπτυξη

Η κρίση που μαστίζει την Ελλάδα είναι πρωτογενώς πολιτική και δευτερογενώς οικονομική. Κάθε λύση του οικονομικού προβλήματος προϋποθέτει την λύση του πολιτικού προβλήματος και πρέπει να του αρμόζει, γιατί τα δύο συστήματα αλληλοεξαρτώνται.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης ήταν, και συνεχίζει να είναι, ένα σύστημα αναδιανομής πλούτου προς τους ίδιους τους πολιτικούς και τους κομματικούς πελάτες τους, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ως ανταλλάγματα για την ανοχή της δικής της διαπλοκής, η άρχουσα ολιγαρχία έδινε στα κατώτερα στρώματα του πελατειακού συστήματος αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, διορισμούς και διαμεσολαβήσεις, ανοχή σε διαφθορά, φοροδιαφυγή, λεηλασία δημοσίου χρήματος και διάφορες μορφές αυθαιρεσίας.

Το οικονομικό σύστημα, σε πλήρη αντιστοιχία με το πολιτικό σύστημα, χαρακτηρίστηκε από την διεκδίκηση εισοδημάτων με πολιτική πίεση αντί αυξημένης παραγωγικότητας, κατανάλωση αντί επένδυσης, δανεισμό αντί αποταμίευσης, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα αντί καινοτομίας, κρατικά μονοπώλια, ιδιωτικά ολιγοπώλια και κλειστά επαγγέλματα αντί ανταγωνισμού σε ανοιχτές αγορές, πλασματική ανάπτυξη αντί πραγματικής παραγωγής.

Επειδή ο παρεμβατικός έλεγχος της οικονομίας από το πελατειακό κράτος δεν δημιουργούσε ένα σταθερό περιβάλλον φιλικό στις επενδύσεις και την ανταγωνιστική επιχειρηματικότητα, επειδή τα απαιτούμενα και, τελικά, διανεμόμενα εισοδήματα ήταν πάνω από τις δυνατότητες της οικονομίας, το σύστημα της πλασματικής ανάπτυξης οδήγησε σε υψηλό πληθωρισμό, υποτίμηση του νομίσματος, μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα και αύξηση του δημοσίου χρέους.

Η είσοδος της Ελλάδος στο Ευρώ μείωσε τους τόκους και διευκόλυνε για κάποια χρόνια τον εξωτερικό και εσωτερικό δανεισμό, αλλά έκλεισε τον εύκολο δρόμο του πληθωρισμού και της υποτίμησης για την πλασματική τακτοποίηση των υπερβολικών απαιτήσεων. Η σταθερότητα της ισοτιμίας  μεγάλωσε τα εξωτερικά ελλείμματα, ενώ η αδυναμία να τυπωθεί χρήμα, όπως παλαιότερα, οδήγησε το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας στην χρεωκοπία.